De avond verliep anders dan ik me had voorgesteld. Ik wilde verdergaan in de biografie van Kapuscinski, een kort verhaal lezen uit Naar de stad, maar toen bleek er een gratis boekje bij de Groene Amsterdammer te zitten deze week. Dat moet je natuurlijk lezen. Ik scheurde het cellofaan los en hield het nieuwste boeje van A.H.J. Dautzenberg in mijn handen, Rafelranden van de moraal. Waarom moest het nou net die vervelende schreeuwlelijk Dautzenberg zijn? Een mediageile schrijver die meer aandacht creeërt door wat hij doet dan vanwege de kwaliteit van zijn boeken; was mijn oordeel zonder ooit één boek van hem gelezen te hebben. Toch moet je iedereen een kans geven, misschien juist wel schrijvers waarover je al bij voorbaat zo’n duidelijke mening hebt. En waarempel, Rafelranden van de moraal intrigeerde me; voor ik het wist wilde ik verder lezen. Eigenlijk heeft Dautzenberg het voornamelijk over zichzelf, over de ophef die rond hem ontstond na enkele controversiële acties: afgeven op A.F.Th. van der Heijdens Tonio, lid worden van pedofielenvereniging Martijn, nepinterviews publiceren met onder meer de zanger van cultband Motörhead.
Dautzenberg wil laten zien hoe Nederland de laatste jaren een moralistisch land is geworden, waar onderbuikgevoelens en fatsoen zwaarder wegen dan de vrijheid van meningsuiting. Hij lijkt de rol van Theo van Gogh te hebben overgenomen: iemand die voornamelijk onaangename, beledigende of aanstootgevende dingen zegt. Juist door de grenzen van het toelaatbare op te zoeken houdt hij ons een spiegel voor; het gaat eigenlijk meer om de reacties van mensen dan om wat er in eerste instantie gezegd is. Bijvoorbeeld waar het over kinderen gaat, verliezen veel mensen elk gevoel voor objectiviteit en wordt men het liefst zelf rechter. Op de bres voor het fatsoen neemt de onderbuik het over. Dit is interessant. Hier is het Dautzenberg om te doen. Laten zien waartoe gewone mensen in staat zijn als zij het gevoel hebben tegen een groot kwaad te strijden. Ik moest herhaaldelijk aan de Deense film Jagten denken. Ik denk dat ik Dautzenberg nog steeds een vermoeiende schreeuwlelijk vind, maar ik geef toe dat hij me wel aan het denken heeft gezet. Toch goed ingeschat van de Groene Amsterdammer.

15 Maart 2013

Atlas Contact, 2013


Comments
 

reading now


Categories