(Zomerlezen 5)

Dimitri Verhulst schrijft volgend jaar het Boekenweekgeschenk. De Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek heeft de aimabele Belgische schrijver bereid gevonden deze trotse taak op zich te nemen. Gelukkig maar, want ik vermoed dat ik het boekje met veel genoegen tot mij zal nemen als de tijd zover is. Ik heb namelijk eindelijk een van zijn boeken weten te lezen. Niet dat ik het hiervóór wel geprobeerd had, maar was gestrand; ik was er nog nooit aan toegekomen.

Ik ben gelijk maar met de bekendste Verhulst begonnen, De helaasheid der dingen, hoewel De laatkomer van afgelopen jaar ook een kanshebber was. 57 drukken gingen er aan mijn editie van De helaasheid al vooraf; dit boek uit 2006 is echt een moderne klassieker geworden en prijkt tegenwoordig op veel literatuurlijsten van scholieren. Terecht, want dit boek bruist van taal en leven. Verhulst speelt met het Nederlands en beheerst het ritme en de timing van de beste verhalenverteller in het café. Hij weet wanneer het tijd is voor een uitweiding of een geslaagde punchline. Soms is het schrijnend, soms is het grof, vaker is het plat of vunzig.

De helaasheid der dingen
gaat over het leven op het Vlaamse platteland in al zijn drek; Verhulst spaart niemand. Maar wat een hilarische toestanden weet hij uit die ellende te slepen! Zijn slampampende nonkels die meest laveloos de dagen doorkomen. In de stijl van de Tour de France organiseren zij een meerdaagse zuipwedstrijd, inclusief cols en tussensprints.
Of, als de vader van de pasgeboren Dimitri zijn zoon uit het door nonnen gerunde Moederhuis wil meenemen, om hem op zijn fiets door het dorp te tronen, krijgt hij het aan de stok met zuster Philomène: ‘Als ge zelf kinderen wilt om baas over te spelen moet ge uw kap over de haag smijten en uw rok uitdoen, de rest zal vanzelf komen.’ (p. 175)

Die Verhulst die kan het, daar ben ik na De helaasheid der dingen van overtuigd. Hij kán het niet alleen, hij móet ook wel, lijkt het. Er zit een enorme drang achter zijn schrijven, een vertellust die voorlopig nog niet gebotvierd is. Wat heet, voordat in maart 2015 zijn Boekenweekgeschenk zal verschijnen is er al weer een nieuwe Verhulst waar wij ons op kunnen verheugen. Kaddisj voor een kut gaat het heten. Klinkt bizar, maar van de schrijver van Godverdomse dagen op een godverdomse bol en De intrede van Christus in Brussel verwacht ik niets minder.

14 Augustus 2014

Olympus, 2013
Oorspronkelijk verschenen in 2006
207 pagina's







Comments
 

reading now


Categories