Hoe twee mannen over een boek praten:

--Je moet zo’n stukje beginnen met je mening. Daarna leg je pas uit waarom je het zo’n goed boek vond. Eerst de aandacht pakken.
--Okee. Ik vond het wel goed. Een good read, een echte pageturner. Daarvoor zit je goed bij Herman Koch. Hij is scherp, er zitten rake scènes in, maar soms ook saaie momenten. Ga jij het lezen?
--Nee, voorlopig niet. Na Het diner en Zomerhuis met zwembad had ik wel even genoeg.
--Ja, ik heb Zomerhuis ook gelezen. Hij moet nu wel iets anders gaan doen, het begint een tikkeltje saai te worden. En toch lopen zo veel mensen er mee weg. Ik snap dat niet zo goed. Wat is er nou zo bijzonder aan Herman Koch?
--Hij schrijft rake, heldere zinnen. En hij denkt tussendoor ook. Bijvoorbeeld in Zomerhuis, in het begin, gaat die hoofdpersoon naar een feestje in Amsterdam Zuid, bij iemand in de tuin. Als ‘ie die tuin binnenloopt denkt hij als eerste ‘welke van deze vrouwen zou ik het mee willen doen?’ Ik denk dat bijna alle mannen zoiets denken, dat is gewoon zo. Ik had dat alleen nog nooit ergens gelezen.
--Ik denk dat dat waar is, inderdaad ja.
--Het doet me denken aan dat nummer ‘Biology’ van Joe Jackson. Dat gaat er ook over dat mannen een piemeltje hebben en vrouwen een gaatje en dat soort dingen. Ken je Joe Jackson?
--Ja. Er stond laatst in Het Parool in die rubriek dat mensen mogen kiezen welke 5 platen ze mee zouden nemen naar een onbewoond eiland iemand die zei dat ‘ie Joe Jackson mee zou nemen. Ik vond dat een leuke lijst, dus ik dacht laat ik die Joe Jackson eens opzoeken op Spotiy. Toen heb ik een heel album van hem geluisterd. Erg leuk. Ik bleek er best wat van te kennen. Alleen nooit geweten dat het Joe Jackson was.
--Zeker die plaat Body and soul, met van die langzame, jazzy pianoliedjes?
--Nee, juis wat meer punk, wat sneller.
--O, Look sharp bedoel je. Dat was toen ‘ie net begon. Ja, energieke muziek is dat hè? Ik heb laatst op Spotify een heel album van Jefferson Airplane geluisterd. Dat was ook nieuw voor mij. Ik kende natuurlijk wel ‘White rabbit’, maar ze hebben nog veel meer goeie nummers.
--Ah, Grace Slick! Everybody needs somebody to love, eh..., ‘Don’t you want somebody to love’ bedoel ik. Ik heb laatst mijn vader voor Kerst dat boek over Kralingen cadeau gedaan, met die CD erbij. Daar staat Jefferson Airplane ook op. Die zijn goed. Maar wat een vage CD is dat zeg. De helft klinkt echt vreselijk.
--Je kunt van Kralingen ook filmpjes terugkijken trouwens, op YouTube. Dan zie je hoe simpel dat toen allemaal ging. Er was maar één camerastandpunt en er werd steeds heel ver ingezoomd. Je ziet alleen maar Grace Slick in beeld. Dat doet me denken, ik zag een tijdje geleden een hele interessante documentaire over Shocking Blue. Hoe heet dat ook alweer?
--Classic albums? O ja, dat heb je verteld. Waar kennen we Shocking Blue ook alweer van?
--‘Venus’ natuurlijk!
--O natuurlijk, Shizgara! Een paar jaar geleden was er een item op het Journaal over Rusland waarin iedereen dat nummer kende. ‘Venus’ zei niemand wat, maar als ze de melodie hoorden riepen ze allemaal ‘Maar dat is ‘Shizgara, o baby Shizgara! Dat komt toch uit Rusland?’ Maar, Kralingen, dat waren voornamelijk eendagsvlieg-bands.
--O ja, Mungo Jerry en zo.
--Wat ik wel leuk vond is Canned Heat, die waren daar ook.
--Da’s een beetje van die alternatieve rock toch?
--Ja, daar hoor je nog wel eens een nummer van op de radio.
--Maar eh, wat vond je nou van Herman Koch?
--Nou, wel goed dus. Ik ben het al wel weer vergeten, grotendeels. Nou ja, ik had na Céline even behoefte aan iets lichts, iets totaal anders en daar was dit zeer geschikt voor. Kan ik er nu tenminste ook over meepraten.

3 Juni 2014

Ambo|Anthos, 2014
430 pagina's








Comments
 

reading now


Categories