Een nieuw jaar, een nieuwe Jan Costin Wagner. Of eigenlijk een oude, want IJsmaan is de eerste in de reeks met inspecteur Kimmo Joentaa. Waar in de volgende delen af en toe naar wordt verwezen, gebeurt hier: Joentaa’s vrouw overlijdt aan een ziekte. IJsmaan opent hiermee, dus vanaf de eerste kennismaking met de vriendelijke inspecteur is daar het verdriet. Buitenstaanders merken vaak eerst Joentaa’s treurigheid op om vervolgens meteen zijn vriendelijkheid te benadrukken. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Sherlock Holmes of Hercule Poirot is hij geen rationalist, maar een dromer. Zijn ingevingen zijn vaak gebaseerd op een gevoel dat er iets vreemds is aan een persoon of een plek, waarna op een later moment de dingen plotsklaps op hun plaats vallen. Je zou het intuïtie kunnen noemen.
Wagner beschrijft graag kwetsbare personen, nietig tegenover het harde Finse landschap. Zijn moordenaars zijn niet wreed, maar bang. Wagner kruipt ook in hun hoofd en maakt ons deel van hun angst; voor de natuur, voor de mens of voor de toekomst. Inspecteur Joentaa begrijpt hen. Zo komen goed en kwaad – hoewel we dat juist niet in zulke termen moeten zien – aan het eind bij elkaar, als twee polen van een magneet. Deze beweging naar elkaar toe creeërt de spanning, afgewisseld met de nodige moorden.
Ik hoop dat Jan Costin Wagner nog een tijdje met deze reeks doorgaat, want net als zijn personages kan ik slecht tegen verandering. De wereld van Kimmo Joentaa ken ik en het is prettig daar elk jaar weer in te duiken.

22 April 2013

Cossee, 2005
Oorspronkelijke titel Eismond, 2004
Vertaald uit het Duits door Froukje Slofstra




Comments (2)

Het is weer juni, de Maand van het Spannende boek. De tijd van het jaar om uit die berg thrillers dat ene boek op te diepen dat ook u kan doen huiveren. Want al leest u geen thrillers, iedere lezer moet toch elk jaar ten minste één spannend boek proberen (al was het maar om uw voorliefde voor romans nog eens te bevestigen).
Gelukkig zijn er de laatste tijd enkele nieuwe thrillers verschenen die u zeker eens zou kunnen proberen. De man zonder hond van Håkan Nesser, Jij van Zoran Drvenkar, Donker hart van Gillian Flynn, naast nieuwe boeken van Nicci French, Arnaldur Indridason en Philip Kerr. Ik zelf kies deze maand voor het nieuwe boek van Jan Costin Wagner, Licht in een donker huis. Wagner werkt stilletjes aan een van de beste series politieromans die ik ken. Licht in een donker huis is al weer het vierde boek over de Finse inspecteur Kimmo Joentaa. Ik weet niet of het de keuze van Finland als achtergrond is, maar ik vind Wagners boeken altijd geweldig qua sfeer. Het gaat er minder om wat er gebeurt (hoewel het wel spannend is!), meer om hoe het verteld wordt. Inspecteur Joentaa’s melancholieke mijmeringen worden afgewisseld met korte hoofdstukken waar je je in het hoofd van de dader én slachtoffers bevindt. Kalm ontvouwt het verhaal zich en met haast onmerkbare versnellingen trekt Wagner je het boek in. Opeens blijk je niet meer te kunnen stoppen. Knap is dat. Dus al leest u maar één spannend boek dit jaar, met Jan Costin Wagner zit u goed.

4 Juni 2012


Comments

Tussen alle romans en non-fictieboeken die op m’n pad komen lees ik zo af en toe een thriller. Soms is dat de oplossing als je even vast zit in een wat lastige roman. Gooi die mooie stijl even het raam uit en ga zitten met een echt spannend boek. Zo wilde ik op deze plaats graag Winesburg, Ohio van Sherwood Anderson bespreken, een klassieke Amerikaanse roman die onlangs is vertaald bij Van Oorschot. Dit houdt u echter nog van mij tegoed. Daarin tijdelijk gestrand begon ik met frisse moed aan het nieuwste boek van Jan Costin Wagner, Het laatste zwijgen. Deze jonge Duitse schrijver werkt aan een sterk oeuvre van literaire thrillers. Zijn boeken spelen zich af in Finland, met in de hoofdrol de gevoelige inspecteur Kimmo Joentaa. Wat mij aanspreekt aan Wagner is dat hij veel aandacht besteedt aan stijl. Finland heeft een rijke natuur maar weinig inwoners. Bovendien zijn de meeste mensen niet zo spraakzaam. Wagner verwerkt die leegte echter uitstekend in zijn boeken door de psychologische drijfveren van zijn personages ruim baan te geven en de spaarzame communicatie des te zwaarder te laten wegen. Hij leidt de lezer op vloeiende wijze tussen de gedachten van de daders en de speurders. Het laatste zwijgen speelt tegen het decor van de Finse zomer, als de zon een tijdlang niet meer ondergaat. Een meisje verdwijnt op een plek waar ruim dertig jaar geleden een ander meisje werd vermoord. Dit gegeven biedt ruim voldoende stof voor een echte literaire thriller.

13 Juni 2011

Comments

Het is niet Scandinavisch of onderdeel van een trilogie, niet wereldwijd vertaald of verfilmd, geen aanleiding voor mediaprocessen of miljoenenclaims, niet spectaculair, groots of episch. Deze detective is eigenlijk precies als het land waar het zich afspeelt. Kalm vertelt Wagner z’n verhaal en trekt je onopvallend een verstilde wereld in. Een echt winterboek.

18 Oktober 2010

Comments
 

reading now


Categories