De vakantiestapel voor Portugal, ervoor en erna. Ik kan het niet nalaten op de plaats van bestemming ook nog enkele boeken aan te schaffen, liefst in een mooie lokale boekhandel. In boekhandel Fabula Urbis in Lissabon hadden ze Saramago zelfs in het Nederlands! De twee boeken in het Portugees zijn overigens niet voor mij, maar voor L. Zij is het Portugees beter machtig dan ik.
De boeken:

Frank Westerman – Stikvallei
Alessandro Baricco – Zijde
Rosa Liksom – Compartment No. 6
John Berger – To the wedding
Cees Nooteboom – Paradijs verloren
Sipko Melissen – Een kamer in Rome
Dimitri Verhulst - De helaasheid der dingen
Lonely Planet Portugal
José Saramago - De stad der blinden
Maria Teresa Loureiro - Memórias de papel
Eça de Queirós - The yellow sofa
Clarice Lispector - Hour of the star
Éric Sanvoisin / Martin Matje - Uma palhinha para dois

Binnenkort komen de eerste besprekingen van deze boeken op Jacob de Zoet. Het grootste deel van de heenreis-stapel is inmiddels gelezen.
Zijn er boeken bij die bij iemand (vakantie)herinneringen oproepen? Welke boeken gaan er dit jaar mee op vakantie? Ik hoor het graag!

3 Juli 2014

 

















Comments

Heb je ook de neiging om, als de buren foute muziek draaien, je eigen muziek harder te zetten? Als je het geruzie van de benedenburen woord voor woord kunt horen stiekem te blijven luisteren in het trapgat? Als er ’s avonds laat een auto voor de deur stopt even van achter de gordijnen te gluren of het weer de wat oudere man is die de buurvrouw op de eerste verdieping elke week ontvangt om deze tijd?
Zomaar een gebouw in Lissabon, een zestal huishoudens rondom één trap. Allemaal proberen ze het beste van hun leven te maken. Dat die levens niet heel bijzonder zijn weten ze zelf ook wel, maar in ieder geval doen ze het iets beter dan hun buren. Over die buren hebben ze zo hun eigen ideeën en dat diezelfde buren er op hun beurt het fijne van denken deert ze niet.

In Bovenlicht, een roman die José Saramago schreef toen hij 30 was en die pas na zijn dood is herontdekt, maken we één voor één kennis met de bewoners van het gebouw. Het zijn gewone mensen met gewone problemen. De schoenmaker en zijn vrouw zitten zo krap dat ze besluiten om een kostganger in huis te nemen. De Spaanse Carmen werd verliefd op een Portugees, trouwde met hem en kreeg een zoon, maar denkt vol weemoed aan haar thuisland en alle kansen die ze daar heeft laten liggen. De zusjes Adriana en Isaura wonen samen met hun moeder en tante en weten door iedere escudo om te keren elke maand de huur op te hoesten, totdat Isaura zo in vervoering raakt na het lezen van een boek (De non van Denis Diderot, waaruit een aantal bladzijden zijn geciteerd die naar meer smaken) dat haar verhouding met haar zus op zijn kop komt te staan. En dan is er nog de niet meer zo heel jonge Lidia die een confortabel leventje leidt dankzij de gunsten van haar vaste vrijer, maar die bang wordt dat hij na enkele jaren uitgekeken op haar raakt.

Saramago beschrijft dit alles met veel inlevingsvermogen en zonder te oordelen. Zijn personages doen hun best, om rond te komen, vol te houden in uitgebluste of mislukte huwelijken, de positieve dingen te blijven zien in levens die dat soms amper bieden. Je leert ze één voor één kennen en allen worden je sympathiek. Hun gedrag kan soms vreemd zijn, maar doordat Saramago je een kijkje geeft in hun hoofd begrijp je het wel.
Er gebeurt niet zo gek veel in Bovenlicht en dat is ook niet erg. Saramago weet van het gebouw en zijn bewoners unieke wezens te maken die je graag beter leert kennen. Hoewel het leven zoals dat door de schrijver beschreven wordt zeker niet rooskleurig is, zitten er zo nu en dan toch enige lichtpuntjes tussen die de mensen de moed geven om door te gaan. Een mooie eerste kennismaking met Saramago voor mij. Het boek is geen meesterwerk, maar je voelt wel de hand van een schrijver die enkele meesterwerken in zich heeft.

4 December 2013

Meulenhoff, 2013
Oorspronkelijke titel Claraboia, 2011
Vertaald uit het Portugees door Maartje de Kort





Comments
 

reading now


Categories