Astounding, what David Mitchell can put into one book. His new book, The bone clocks, contains six separate stories that only obliquely connect with each other. What connects them is the character Holly Sykes. She plays a part in all the stories, sometimes as the main character and sometimes in a side role. Holly is the key to getting through the labyrinth that is The bone clocks.
I write labyrinth, because underlying the bigger story is a fantasy subplot that stays well-buried for a long time. To go into detail on this would be spoiling the fun of reading, but the main idea is there’s a long-lasting struggle between good and evil, outside the view of ordinary people. It has to do with souls and time, death and reincarnation; quite interesting stuff really. Reading these scenes I even had an occasional Harry Potter association, something I hadn’t expected in a David Mitchell novel, but as a Potter-fan could appreciate.
These imaginative parts are juxtaposed with moments of highly descriptive realism. An undercover journalist during the 2004 Iraq invasion becomes the exciting point of view for a while. On the heels of this journalist a middle-aged writer suddenly takes centre-stage and we follow his failing struggle to write a book as brilliant as his debut. The confusion after a Baghdad suicide attack, or the powerplay behind the scenes of a literary festival, Mitchell masterfully describes it all.
His style of writing is why I read literature. He has such a grasp of language that he always uses the word you don’t expect. Cliché phrases he throws around to make them fresh again, for example changing the expression 'the shit hits the fan' into 'Shit, meet Fan. Fan, this is Shit' (p. 48). I constantly had a pencil ready to write down another unexpected reference or underline a funny sentence.
Stylistically, reading Mitchell is as always pure enjoyment. Structurally, this book was a bit of a struggle I must admit. I enjoyed the many stories in The bone clocks (Mitchell is great in telling a story within a story), I liked following Holly Sykes throughout the book and I was intrigued by the fantasy parts in between. Yet, as a whole I don’t know what to make of it, it doesn’t really glue together.
It is not Cloud atlas or The thousand autumns of Jacob de Zoet then, but it is the new David Mitchell. And reading a David Mitchell book is always a feast, whether we completely follow him or not.

2 February 2015

Sceptre, 2014
595 pages




Comments

Ik had dit boek tegelijk met Boven is het stil gekocht, beide moderne klassiekers die ik graag wilde lezen. Gerbrand Bakker had ik aan het begin van de zomer al uit, maar Stefan Brijs liet nog op zich wachten. L. vond het een goed boek en had het bovendien in één ruk uitgelezen, dus het leek me ideaal voor in het vliegtuig naar Roemenië. Het is typisch een boek dat je meteen pakt in het eerste hoofdstuk. Een zeer nieuwsgierig, ons-kent-ons dorp krijgt een nieuwe bewoner die meteen al bij zijn aankomst alle aandacht trekt; ik zat er meteen in. Bovendien schrijft Brijs heel fijn; gewoon, naturel taalgebruik, heel verhalend en niet zo veel dialoog. Vaak gebeurt iets abrupt en wordt het in het volgende hoofdstuk uitgelegd. Dat werkt verrassend goed. Jammer was wel dat ik het boek niet in één ruk kon lezen. Een stukje voor de reis, een stuk in het vliegtuig, een stuk in Curtea de Arges en een stuk in Transsylvanië. Ik was erg blij toen we in de buurt van Alba Iulia wat rust vonden in een fijn pension (ook door het druilerige weer) en ik het boek eindelijk uit kon lezen. Door dit fragmentarische lezen moest ik de grip waarin het boek me hield soms loslaten en dat was jammer. Toch een zeer leesbaar boek met een origineel verhaal. Ik kreeg meteen zin in nog een Stefan Brijs boek...

19 September 2012

Comments

Dit is een boek dat Michaël Zeeman zou hebben bejubeld. Een boek over verleden en herinnering. Persoonlijke herinneringen in eerste instantie, maar later meer en meer gedeelde herinneringen die uiteindelijk alles in zich bevatten: de hoofdpersoon, zijn familie, zijn land, de wereld. Hierdoor is De Wetenden bovenal een oneindig boek, een eindeloos Droste-effect. Het begint eenvoudig genoeg, met de jonge schrijver Mircea die uitkijkt over het nachtelijke Boekarest. Maar al gauw val je via zijn mijmeringen door het ene gat na het andere, steeds dieper zijn herinneringen in. Dat het daarbij juist om dat vallen gaat en niet om de landing lijkt de enige logische conclusie die je uit dit boek kunt trekken. Zoek vooral niet naar de antwoorden, maar geniet van de vele mooie beelden en groteske visioenen die Cărtărescu je voorschotelt. En bedenk daarbij dat hij dit waanzinnige boek stiekem gewoon in de Watergraafsmeer schreef, tijdens zijn verblijf als gastdocent aan de UvA (zie interview in de Volkskrant 12 juni). “Uit de glinstering van de straal, niet langer dan een nanoseconde, was zo plotseling de stad Amsterdam verschenen, met elk van zijn vierduizend Vlaamse huizen, waarvan de statige gevels weerspiegeld werden in de grachten, die net als de kanalen van het binnenoor een halve cirkel vormden” (p. 439). En dan nu voor een verfrissende duik in het zwembad.

18 Juni 2010

De Bezige Bij, 2010
Oorspronkelijke titel Orbitor. Aripa Stângă, 2007
Vertaald uit het Roemeens door Jan Willem Bos

(citește în română)

Comments

Een aanrader van M. en F. van Linnaeus. Het leek me zelf ook al boeiend, gezien het leuke omslag en de goede besprekingen. Terrin getuigt van talent in de boeiende thematiek, de bondige stijl en de beklemmende sfeer. Allemaal pluspunten en toch kon het boek me tijdens het lezen niet boeien; ik wilde het vooral wegleggen. Hoe komt dat dan? Weinig stuwende kracht in de vertelling wellicht. Misschien wat meer verhaal en iets minder vorm was ook goed geweest, hoewel het zo in elk geval een uniek boek was.

21 Januari 2010

Arbeiderspers, 2009

Comments

A quirky science fiction novel, or rather a philosophical novel disguised as science fiction. A man suddenly finds himself on another planet and meets a number of human-like creatures that all represent some idea or other. During the man's quest for answers most of these creatures die, until finally he too dies and becomes someone else. Unlike anything I've read before, certainly. I kind of enjoyed it though; it's weird, written in a clunky style and with a vague ending, but it's some intriguing food for thought.

12 May 2009

Comments

Nog een Linnaeus read en deze keer echt something completely different. Een soort combinatie tussen The Waves en Markies de Sade, over een groep pubers die elkaar en anderen van alles aandoen, ogenschijnlijk tegen de verveling, maar ook uit een soort verslaving de grens opzoeken. Mooi afstandelijk beschreven, zodat je merkt dat je er vanzelf bijna in meegaat, wat zeker een verdienste van Peeters is. Dus, hoewel sommige scènes echt best shocking zijn, is eigenlijk het engste dat het allemaal (bijna) voor te stellen is. Op GSM opgenomen en wel.

5 Mei 2009

Podium, 2009

Comments

Better than The Man who was Thursday, not as good as Kim. In terms of readability the best of the three. Although not far above ordinary, it reads nicely and works as an interesting prelude to Jurassic Park and King Kong. Makes me want to see those movies again, after these exciting moments with dinosaurs and such like.

28 April 2009

Comments

The real classic on the Adventure list. Second time I read it and it does get better. You just have to take the time for it. Ten pages an hour maximum, but that's okay. It can be quite dense at times, and yet it always makes you think. I don't suppose this book will ever get any easier. Still, I'm going to go back to it, another day. And hopefully some other books of his too. The Secret agent maybe.

31 March 2009

Comments

After The Remains of the day the other standout of Ishiguro's oeuvre and also his most recent. Written in a deceptively easy style it reads very smoothly and although almost from the start you know something's not right it takes a while to figure out what. Like the children at Hailsham school Ishiguro tells but doesn't tell; it's mostly between the lines. I think because of this the realization of how things are hits you even harder. Not only is it a sad story, it's also horrific, but as a reader you're quietly taken along until the bleak ending. I especially liked the beautiful last scene, with all the past debris washed ashore in some backfield in Norfolk. A touching, great book.

23 March 2009

Comments

The first, or one of the first, science fiction classics. Hence, a must read and worth its place on the Quest & Adventure list. It's a very readable novella that cuts right to the chase. The bulk of the book is set in the year 802,701 AD and tells an enjoyable story of survival in the future. Yet I think I liked the unexpected last bit the most, where the Time Traveller witnesses the demise of the Earth. Short, but very beautiful. Am looking forward to more Wells.

2 March 2009

Comments
 

reading now


Categories