In oorlogstijd is er meestal behoefte aan helden. Er is een vijand die verslagen moet worden en diegene die daarbij helpt is als vanzelf een held. Logischerwijs is iemand die de strijd uit de weg gaat een lafaard. En lafaards dienen, zeker in oorlogstijd, bestraft te worden. De groep Italiaanse soldaten die centraal staat in Een ware held denkt hier echter heel anders over. Zij hebben hun post op een berg die ze koste wat kost moesten behouden verlaten, omdat de Oostenrijkers met hun beschietingen een lawine veroorzaakten. Het heeft weinig zin koppig te blijven zitten en bedolven te worden door een pak sneeuw. Nu kunnen ze hun vaderland een volgende dag helpen verdedigen. Niks daarvan, lafaards zijn het, allemaal! Een hoge officier zal langskomen om elke vierde man te laten executeren. Dat zal ze leren.

Dit is de achtergrond waartegen Martin Michael Driessen zijn novelle laat spelen. De broers Beppe en Luigi proberen hun positie in de rij zo te bepalen dat beiden het zullen overleven. Kansberekening met mensenlevens. Het zal uiteindelijke toch anders lopen dan ze dachten. Een beklemmend verhaal met een onverwacht staartje is het resultaat. Driessen zet de lijnen uit, laat het noodlot onvermijdelijk naderbij komen en laat alles dan net anders lopen. Knap. Het geschutter van het Italiaanse leger bracht onmiddelijk Hemingway’s A farewell to arms in herinnering. Zelfde tijd, zelfde zinloze strijd.

15 December 2013

Wereldbibliotheek, 2013

Comments
 

reading now


Categories