Als Los Angeles de stad van de engelen is, moet New York de stad van de spoken zijn. De gewichtlozen, het nieuwe boek van Valeria Luiselli, zou je een literaire spokenroman kunnen noemen. Met dien verstande dat het hier om literaire spoken gaat, de geesten van de vele schrijvers die ooit in New York gewoond hebben.

Een jonge redactice bij een kleine uitgeverij is op zoek naar verborgen literaire parels, vergeten schrijvers waar lezers van nu belangstelling voor zouden kunnen hebben. Ze stuit op een Mexicaanse dichter die in de jaren ’20 van de vorige eeuw naar New York kwam, geïnspireerd door beroemde Amerikaanse dichters als Ezra Pound, Emily Dickinson en William Carlos Williams. De redactrice raakt meer en meer door deze Mexicaanse dichter geobsedeerd. Ze voelt zijn aanwezigheid op een oude zolderkamer en ziet zijn gezicht in een langsrijdende metro.
De structuur van De gewichtlozen houdt gelijke tred met haar obsessie. Gaat het in het begin steevast over haar – zowel jong en zoekend als iets ouder, het schrijven combinerend met de zorg voor haar gezin – in de tweede helft van het boek verschuift het perspectief steeds meer naar hem. Een structuur als een zandloper.

Een zandloper is trouwens ook een mooie metafoor voor Luiselli’s manier van schrijven. Ze daagt je uit haar verhaal om te draaien, keer op keer, zodat je steeds wat anders ziet. Ga op zoek naar de vele verwijzingen (de leukste vond ik die over de excentrieke gebroeders Collyer waarover ik eerder las in Homer & Langley van E.L. Doctorow) en kijk over haar schouder mee terwijl zij het verhaal schrijft. Net als haar andere boek Valse papieren zit De gewichtlozen minitieus in elkaar, maar leest het tegelijkertijd losjes doordat het uit korte stukken bestaat.

Literatuur is niet alleen wat je leest, maar ook waaróver je leest bij deze schrijfster. Schrijvers uit het verleden vormen de voedingsbodem voor schrijvers van nu. Als je goed kijkt kun je soms een glimp van hun aanwezigheid opvangen. In de mensenmassa op een ondergronds perron bijvoorbeeld, zoals Ezra Pound ooit:

            The apparition of these faces in the crowd;
            Petals on a wet, black bough. (p. 26)

30 April 2014

 

Uitgeverij Karaat, 2014
Oorspronkelijke titel Los ingrávidos, 2011
Vertaald uit het Spaans door Merijn Verhulst
189 pagina's








Comments

Finished on the same day as Earnest, this collection centered around De Profundis. This letter itself is at times tedious to read, but is quite powerful right from the start. An interesting confessional text, certainly. It is accompanied by two nice essays, some minor poems and the splendid "Ballad of Reading Gaol". In all, a good, varied collection of Wilde's writings.

24 November 2008

Comments

A long, rich work; full of excerpts of (Victorian) poems, letters and diaries. All brilliantly devised by Byatt, who didn't forget to include a good plot as well. It's an excellent mockery of a number of scholarly pitfalls, such as overzealous biography hunting or poststructuralist cynicism; liked that quite much, especially coupled with the exciting literary mystery. A very nice historical novel (I think I should call it), albeit a bit long.

4 November 2008

Comments

It still makes me laugh to think that we were supposed to read Paradise Lost in four weeks. With a gun to my head, maybe, but otherwise impossible. Doesn't matter though, this epic has been here for almost three hundred years fifty years; it can wait awhile. And so, about half a year later, on a clear morning at Lake Garda the moment was there. Finito! Going at a pace of one to two hundred lines per day I managed to read each and every one of Paradise Lost's 12.000 lines of epic poetry. And yes, it was bloody well worth it. I just took the time to digest this tome of a poem properly.

23 August 2008

Comments

Ion Creangă's selected works, finished in Bucharest. Memories of my boyhood is one of L.'s favorites and rightfully so. It's a nice sarcastic tale that gives a good insight in the Romanian culture of that time. The other stories are the same style, but sometimes more fantastical. Good collection of stories.

Mihai Eminescu's selected works. A succinct collection of his best poetry and two prose stories as well. The stories are icing on the cake, it's the poetry that matters. For this I should really learn more Romanian, as I'm quite certain a lot of their beauty is lost in translation. Nevertheless, they read nicely, especially out loud. Makes you want to dive into other Romantic poets. (William Blake has to suffice for now though...)

29 December 2007

East European Monographs, 1991
Translated from the Romanian by Kurt. W. Treptow

(citește în română)


Comments

An interesting but irregular book of poetry. "The waste land" itself I should definitely rate higher, as it is a huge and powerful piece. The other poems, however, are sometimes good, sometimes bad; half of them are 'skippable'. Poems like "Prufrock", "Gerontion", "Portrait of a lady" and some others make up for that though and give the book as a whole its three star status.

10 November 2007

Penguin Books, 2003
Originally published 1922


Comments
 

reading now


Categories