Dit is een boek dat Michaël Zeeman zou hebben bejubeld. Een boek over verleden en herinnering. Persoonlijke herinneringen in eerste instantie, maar later meer en meer gedeelde herinneringen die uiteindelijk alles in zich bevatten: de hoofdpersoon, zijn familie, zijn land, de wereld. Hierdoor is De Wetenden bovenal een oneindig boek, een eindeloos Droste-effect. Het begint eenvoudig genoeg, met de jonge schrijver Mircea die uitkijkt over het nachtelijke Boekarest. Maar al gauw val je via zijn mijmeringen door het ene gat na het andere, steeds dieper zijn herinneringen in. Dat het daarbij juist om dat vallen gaat en niet om de landing lijkt de enige logische conclusie die je uit dit boek kunt trekken. Zoek vooral niet naar de antwoorden, maar geniet van de vele mooie beelden en groteske visioenen die Cărtărescu je voorschotelt. En bedenk daarbij dat hij dit waanzinnige boek stiekem gewoon in de Watergraafsmeer schreef, tijdens zijn verblijf als gastdocent aan de UvA (zie interview in de Volkskrant 12 juni). “Uit de glinstering van de straal, niet langer dan een nanoseconde, was zo plotseling de stad Amsterdam verschenen, met elk van zijn vierduizend Vlaamse huizen, waarvan de statige gevels weerspiegeld werden in de grachten, die net als de kanalen van het binnenoor een halve cirkel vormden” (p. 439). En dan nu voor een verfrissende duik in het zwembad.

18 Juni 2010

De Bezige Bij, 2010
Oorspronkelijke titel Orbitor. Aripa Stângă, 2007
Vertaald uit het Roemeens door Jan Willem Bos

(citește în română)

Comments

Had het al opgemerkt als 'Roemenië-boek' en toen het in Het Parool 5 sterren kreeg moest ik het natuurlijk wel lezen. In één dag uitgelezen, want zeer vlot leesbaar. Aardige, korte beschrijvingen van de bevindingen in Roemenië, hoewel het land en de mensen nooit meer worden dan decor en contrast voor het Italiaanse point of view. Er gebeurt sowieso niet zo gek veel diepgaands, jammer genoeg. Maar goed, wel een aardige 'read'.

9 Maart 2010

Athenaeum-Polak & Van Gennep, 2010
Oorspronkelijke titel Se consideri le colpe, 2007
Vertaald uit het Italiaans door Yond Boeke en Patty Krone



Comments

Dit is geen gemakkelijk boek, maar het is een Roemeens boek en dus wilde ik het lezen. Eliade's stijl oogt alledaags en de dingen die hij beschrijft ook, maar schijn bedriegt. Vanuit het niets gebeuren plotsklaps de gekste dingen, dingen die me deden denken aan The curious case of Benjamin Button, maar ook aan Indiana Jones and the last crusade. Misschien kreeg ik die filmassociaties door te lezen dat Francis Ford Coppola naar dit boek de film Youth without Youth maakte. Hoe dan ook, laat vóór die film zeker dit bijzondere boek niet aan u voorbijgaan.

17 Februari 2010

J.M. Meulenhoff, 2007
Oorspronkelijke titel Tinerețe fără tinerețe, 1981
Vertaald uit het Roemeens door Jan Willem Bos

(citește în română)

Comments

Dit boek slaat twee vliegen in één klap. Het telt mee voor m'n Roemeense bibliotheek, maar ook voor het bijhouden van bekende hedendaagse literatuur. Wederom, na Wolf Hall, iets wat ik zelf niet zo snel zou oppakken, door het zeer poëtische en literaire gehalte. Toch kon Ademschommel me zeker bekoren. Ik heb getracht gewoon vlot mee te lezen met de cadans van de woorden, zonder overal bij stil te staan als de betekenis niet meteen duidelijk was. Hierdoor las het eigenlijk verbazingwekkend vlot, zonder moeite. Zo heb ik zonder ergernis een mooi boek gelezen. Een interessant verhaal van iemand waar ik nog wel iets anders van zou kunnen lezen.

30 December 2009

De Geus, 2009
Oorspronkelijke titel Atemschaukel, 2009
Vertaald uit het Duits door Ria van Hengel

(citește în română)



Comments

Het werd wel weer eens tijd voor een Roemeens boek. Idealiter lees ik er om de zoveel tijd eentje, maar met al die boeken die om aandacht schreeuwen is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Aldus geschiedde. Niet bijster goed geschreven, niet zo boeiend, maar toch een leuk boek om tussendoor te lezen. De beschrijvingen van en de avonturen in een voorbij Ottomaans rijk zijn interessant om over te lezen. Hierna misschien Caragiale of Gheorghiu uit de eigen voorraad, of Herta Müller, Norman Manea of Mircea Eliade na aankoop.

7 November 2009

Elsevier Manteau, 1980
Oorspronkelijke titel Chira Chiralina, 1923
Vertaald uit het Roemeens door Liesbeth Ziedses des Plantes

(citește în română)



Comments

The Bald Soprano. Ionesco's first play and a good one right away. Reminiscent of Pinter (and Beckett I suppose) in its repetitive dialogue, full of non sequiturs and random phrases. I like the series of weird anecdotes towards the end and the cacaphonic, sort of primitive ending.

The Lesson. A nice portrayal of the disintegrating relationship between professor and pupil. It starts innocently enough, but by way of an interesting exposé of Latin languages and philology it becomes more and more violent and sadistic. It ends in madness and murder, closing with a circular motion towards the beginning, just like The Bald soprano...

Jack or The Submission. Didn't like this one that much. Remaining impressions are just of Jack's crazy relations (which somehow reminded me of Jan, Jannetje en hun jongste kind by E.J. Potgieter) and the grotesque Roberta's. Plus, the nice song by the grandfather; 'a cha-ar-ming trickster'. Stays in your head, that one. But, altogether a rather forgetful play.

The Chairs. Read this in Christchurch, New Zealand, thus finishing the first of the two Ionesco compilations I bought in San Francisco last week. I think, after The Bald soprano, this play is the second stand out piece of the book and it's probably the most famous. Even though you should call this play weirder than the BS it comes across as more life-like somehow. Two sad, senile old people staging their final climax as a big show for an empty audience; it's quite crazy but tragic too, a 'tragic farce' indeed. A good one, the longest and the best of the bunch.

22 December 2008

Grove Press, 1982
Original titles La Cantatrice Chauve, La Leçon, Jacques ou la soumission, Les Chaises, 1950-1955
Translated from the French by Donald M. Allen

(citește în română)



Comments

The setting of this intriguing little novel is part communist, part fantastic. On one level it tells the story of an old man who's fanatically questioned by the secret police. They think he holds the key to some terrible mystery that could have its effect upon the whole society, until the hightest point of the hierarchy. And, maybe he does, maybe he doesn't. What is clear is that the old man is fond of telling stories. Each one of his memories links back to another series of memories and thus, in his recorded conversations with his questioners, he tells one long, associative tale. It doesn't seem to make sense, this tale, and it seems it doesn't have to. It's just a collection of stories that seem like fairy tales. Only somehow these fairy tales have their consequences for the people that listen to them. The line between fantasy and reality gets more and more blurred. The old man just keeps to his stories, but his audience sees one big political intrigue in it.
This novel is not about final meaning, because it doesn't seem to have any. It does, however, lure you in, slowly but steadily. You go from the narrator to a narrating old man, to narrating people within his stories. It seems like zooming in, but instead  it's only a continuous zooming out until you feel uncertain where it is you've begun exactly. It's the zooming that's the thing though, not the beginning or the ending, just the endless process of zooming. Intriguing, really.

7 August 2008

Meulenhoff, 1975
Oorspronkelijke titel Pe strada Mântuleasa, 1968
Vertaald uit het Roemeens door Liesbeth Ziedses de Plantes

(citește în română)




Comments

My reaction to Urmuz' book was rather ambivalent. Initially my expression was predominated by a huge question mark: I've rarely come across stories that were so strange and ended so abruptly. While that expression of wonder surely never left it was occasionaly joined by mirth and/or fascination. Because besides being so weird these stories are also absurdly funny sometimes and relate events that trigger the imagination in an original way. Apparently Eugene Ionesco called Urmuz his great influence and I can see why. This reads like a premonition of absurdism, written decades before the term came into fashion.

4 July 2008

Meulenhoff, 1985
Original titel Pagini bizare, 1930
Translated from the Romanian into Dutch by Jan Willem Bos

(citește în română)




Comments

Krachtige novelle over het leven op het Roemeense platteland begin 20e eeuw. Wrede, onverschillige natuur enerzijds en minstens zo wrede, uitbuitende landeigenaren anderzijds, met de boeren ertussenin. Rauw portret van het boerenleven en een neergeslagen boerenopstand. Hoewel Istrati's symphatie duidelijk bij de boeren ligt, lijkt zijn conclusie te zijn dat onderdrukking door de natuur en de mens onvermijdelijk is.

19 Juni 2008

L.J. Veen, s.a.
Oorspronkelijke titel Les chardons du Baragan, 1928
Vertaald uit het Frans door E. en M. van Rompaey-de Lannoy

(citește în română)




Comments

Ion Creangă's selected works, finished in Bucharest. Memories of my boyhood is one of L.'s favorites and rightfully so. It's a nice sarcastic tale that gives a good insight in the Romanian culture of that time. The other stories are the same style, but sometimes more fantastical. Good collection of stories.

Mihai Eminescu's selected works. A succinct collection of his best poetry and two prose stories as well. The stories are icing on the cake, it's the poetry that matters. For this I should really learn more Romanian, as I'm quite certain a lot of their beauty is lost in translation. Nevertheless, they read nicely, especially out loud. Makes you want to dive into other Romantic poets. (William Blake has to suffice for now though...)

29 December 2007

East European Monographs, 1991
Translated from the Romanian by Kurt. W. Treptow

(citește în română)


Comments
 

reading now


Categories