Anton Valens was dit jaar veel in het nieuws vanwege de goede ontvangst van zijn laatste boek, Het Boek Ont. Zodoende kwam ik erop ook eens zijn debuut Meester in de hygiëne te lezen. Het tussenliggende boek Vis vond ik indertijd nogal apart, maar wel geslaagd. Ik kan me bepaalde scènes nog gemakkelijk voor de geest halen (veel gedoe met vissekoppen en slavinken), wat altijd een goed teken is. Meester in de hygiëne is meer alledaags en daardoor gelijk herkenbaar. Hoofdpersoon Bonne werkt voor Thuiszorg Amsterdam en beschrijft in zo'n tien hoofdstukken een aantal van zijn cliënten. Hoewel er een duidelijke rode draad door het boek loopt, lezen deze hoofdstukken soms ook als zelfstandige korte verhalen. Daarin schuilt ook de kracht van het boek denk ik. Valens trekt in elk verhaal een monument op voor een hulpbehoevende oudere. Bonne boekstaaft al hun maniertjes, onhebbelijkheden en absurde wensen. Soms wordt hij er horendol van, maar hij blijft ze altijd zien als mensen en weet sympathie voor ze op te vatten. Haat en liefde zitten vaak dicht bij elkaar: 'Net als Nieuwklap, Waghto, Ripmeester en Grijspeerde in het verleden zag ik Van Wifferen als een held van de ouderdom. Hij ontroerde me, hoewel er momenten genoeg waren dat ik hem het liefst met zijn schedel op de toetsen van het klavier zou rammen.' (p. 228)
Tijdens het lezen moest ik vaak lachen. Tegelijkertijd creeërt Valens ook een soort rust. Zijn stijl is soms plechtig - met her en der ouderwets aandoende woorden - maar ook prettig naturel.
'Mannen boven de negentig zijn een apart slag. Zichzelf douchen en zich verwennen met lotions, een pot koffie zetten of een kippenpoot braden, een stofdoek pakken of een borstel door de wc halen, kortom de verzorging van de in- en uitwendige mens en zijn leefomgeving, heeft meestal niet hun interesse. Voor mannen onder de negentig geldt overigens meestal hetzelfde.' (p. 64)
Weergeven hoe mensen praten, kletsen, ouwehoeren en klagen is iets waar Valens in uitblinkt. Plat Amsterdams pratende types beschrijft hij net zo gemakkelijk als oud chic.
'U zit in een dal,' concludeerde ik. 'Ja, in een dal,' zuchtte hij vermoeid, 'of een dip, dat zeggen ze toch ook wel: een dip?' 'Ja, inderdaad, een dip. Een dip is hetzelfde als een dal.' 'Ja, dat dacht ik al.' Hij keek gepijnigd voor zich uit. 'Ik voel me een beetje zoals mijn haar.' 'In de war, bedoelt u.' 'Ja.' (p. 148)
Iets zegt me dat hij hier zelf helemaal geen behoefte aan heeft, maar ik vind dat Anton Valens een groter publiek verdient.

7 December 2012

Augustus, 2008
Oorspronkelijk verschenen 2004




Comments

A well-received short story collection from one of America's most liked contemporary writers. It's only his third book, after one other book of stories and one novel; shows he takes his time. I also (purposefully) took my time reading these stories after buying it quickly enough. I'd gone with R. to see him 'live' in Amsterdam, organized by his Dutch publisher, and liked him quite a lot. Basically, he's just read about half of the title story and answered some questions by the interviewer and the audience. Enough for me to want to read it straight away. I took it one story at a time. And enjoyed the book like that. The stories were well-written, in the sense that they were entertaining and insightful, mixing humor with depth. A good combination that worked for me, even though I don't usually read 'funny' books. Of course it didn't work in every story. The first and the last story might be the best, together with the second one, "Sister hills", about a harsh Israeli woman laying claim to her neighbour's daughter, following some long-forgotten deal. In hindsight (I didn't realize this when reading), this story mirrors Israel's claim to Palestinia based on an age-old text. Some of the middle stories were a bit more forgetful, but it was a strong and - albeit 100% jewish - quite varied collection of stories. Englander certainly is good.

14 September 2012

Comments

Het is misschien wat fatalistisch om te denken dat een leven bepaald wordt door één enkele gebeurtenis, maar zoals Sherwood Anderson die momenten beschrijft ga je er bijna in geloven. Zo wordt een gepassioneerde onderwijzer uit een stadje verjaagd als de (onjuiste) verdenking op hem valt dat hij enkele jongens zou hebben betast. De lokale dominee valt bijna van zijn geloof als hij door een raampje van de kerk een vrouw een sigaret ziet roken terwijl zij leest op bed. En bij een niet meer zo jonge vrouw ontwaakt het besef dat ze, na een laatste wanhopige poging om in contact te komen met een man, haar leven waarschijnlijk alleen zal slijten. De Amerikaanse klassieker Winesburg, Ohio beschrijft een reeks van deze zeer menselijke personages in een provinciestadje aan het begin van de 20e eeuw. Elk hoofdstuk voegt een nieuw kleurrijk figuur toe aan het geheel, zodat uiteindelijk het stadje zelf de echte hoofdpersoon blijkt te zijn. Met Winesburg, Ohio schreef Sherwood Anderson een tijdloos boek dat ik nog vaak zal openslaan en daarom ben ik blij dat nieuwe lezers dat nu ook kunnen doen met deze mooie nieuwe vertaling.

15 Augustus 2011

Comments

A little damaged at Linnaeus so I took it for L. and me to read. The book has enough narrative drive to make you want to read on, but doesn't reach the level of The remains of the day or Never let me go. His quiet melancholic atmosphere is there and his clear writing, only not the punch needed for short stories. I liked the shared theme of music and nightfall that makes it a coherent whole, but that's about it. Nothing much stuck in my memory.

9 June 2009

Faber and Faber, 2009

Comments

I know now I was too young when I first read these stories about 5 years ago. I remembered bits and pieces, but only one story stood out then, "A perfect day for bananafish". I guess I was more tuned in now, because this time every story managed to capture my attention. I could appreciate the quality of Salinger's writing much better; his witty dialogues, but also his subtle way of introducing a sadder note. Some are more, some are less tragic, yet they all make you quiet when you finish them. I'm now ready to complete Salinger's oeuvre one of these days.

19 May 2009

Comments

Bought this booklet in anticipation of the movie made of the title story, starring Brad Pitt and Cate Blanchett. It comes together with "Bernice bobs her hair" and "The diamond as big as the Ritz". Benjamin and Diamond are both interesting fantasies, but I think I liked Bernice best, perhaps because it's the simplest. But all three are very clearly written, witty and 'charming' somehow. Next Fitzgerald I guess Tender Is the night.

23 February 2009

NB. I tried Tender is the night, but stopped after twenty pages. I couldn't get into it. Perhaps I should come back to it another day.

Comments

Considering Roth for MA thesis material, I thought I should at least check out his debut. Had already read some short works of his, but never any short stories, so this collection of one novella and five stories was something new. The novella I liked. It's got a quick, easy plot and good characters. While not entirely 'gripping' or something, it was charming. Of the stories I liked "Epstein" and "Eli, the fanatic" best. The other three were okay in their way, but these two were really good, both touching and disturbing at the same time. A good debut. Next Roth maybe part two of the Zuckerman books or Sabbaths's theatre.

16 January 2009

Comments

My reaction to Urmuz' book was rather ambivalent. Initially my expression was predominated by a huge question mark: I've rarely come across stories that were so strange and ended so abruptly. While that expression of wonder surely never left it was occasionaly joined by mirth and/or fascination. Because besides being so weird these stories are also absurdly funny sometimes and relate events that trigger the imagination in an original way. Apparently Eugene Ionesco called Urmuz his great influence and I can see why. This reads like a premonition of absurdism, written decades before the term came into fashion.

4 July 2008

Meulenhoff, 1985
Original titel Pagini bizare, 1930
Translated from the Romanian into Dutch by Jan Willem Bos

(citește în română)




Comments

A collection of strong stories. Some a littly weak, most quite good and some really good. All of them bleak, realistic; brutally honest sometimes. Relatively easy to read though, unlike Joyce's other works. Especially like "A Little cloud", "Counterparts" and of course, the best one, "The Dead". Good for the personal canon, but quite enjoyable as well.

1 February 2008

Penguin Books, 2000
Originally published 1914


Comments

Had been reading this since visiting America in April 2006 so it took me almost two years to finish this huge collection. This is more than partly due to the uneven level of quality. The first two thirds of the collection contain the best stories, such as the popular "The snows of Kilimanjaro", "The short happy life of Francis Macomber", "Hills like white elephants" and "A clean, well-lighted place". They aren't popular for nothing and therefore this part reads like a rollercoaster. The second part is why the book has "collected" in its title and comprises the rest of Hemingway's short fiction, as well as some discarded fragments of novels. Although these stories are mostly of good quality, after hundreds of earlier pages you get a little tired of them in the end.
So, with that said, I recommend this book strongly to anyone who's already familiar with Hemingway's novels or has an interest in innovative short fiction. Focus on the first part - containing personal favourites "Indian camp", "Cat in the rain" and "Big two-hearted river Part One + Two" - but don't ignore the second part because that also contains "Nobody ever dies", "The last good country" and the excellent "Black ass at the crossroads". I know I'll be coming back to these stories in the future.

13 January 2008

Scribner, 2003
Originally published 1987



Comments
 

reading now


Categories