Ooit las ik Kartonnen dozen van deze schrijver. Dat zal zo’n jaar of tien geleden zijn geweest. Ik weet niet meer waarom, maar ik vond het goed. En toen was daar in 2012 ineens het Boekenweekgeschenk, Heldere hemel, en bleek je 'Tom Lanwa' te moeten zeggen, in plaats van 'Tom Lanooie'. Ik vond Lanooie sympathieker, maar vooruit, Lanwa dus. Hij schrijft mooi, die Lanwa, mooi Nederlands of mooi Belgisch, hoe moet je dat zeggen? Vlaams misschien.
In zijn nieuwe boek Gelukkige slaven schrijft Lanoye zonder remmen. Niet de formele beperkingen van een Boekenweekgeschenk, maar gewoon voluit schrijven. En dat lijkt hij met veel plezier te doen. Zo leest Gelukkige slaven ook, als een energieke en speelse roman.

Tony Hanssen ligt bovenop een oudere Chinese dame te puffen. Een snikhete kamer ergens in Buenos Aires, te heet voor een Belg in den vreemde. Hij is haar toy boy, alleen heeft hij dat zelf nog niet in de gaten. Hij staat in het krijt bij haar man, een rijke Chinese tycoon. Gecompliceerde verhoudingen. Tony weet niet hoe hij het zover heeft kunnen laten komen.
Tony Hanssen richt zijn geweer op een neushoorn. Een wildpark in Zuid-Afrika. Dit is een andere Tony Hanssen, voor alle duidelijkheid, tevens een Belgische banneling. Ooit een geslaagd computeranalist bij een grote zakenbank, totdat de crisis losbarstte. Nu is hij op de vlucht en probeert hij alles om weer bij zijn vrouw en kind terug te kunnen keren. Tony wil de hoorn van de neushoorn slijten aan een rijke Chinese tycoon.

U raadt het al, de twee Tonys gaan elkaar tegenkomen. In een ietwat chaotische ontknoping in een Chinees hotel weet Lanoye zijn dubbelgangers op succesvolle wijze aan elkaar te koppelen, waarop het voor beide Belgen toch weer mis dreigt te gaan. Gelukkige slaven is daarmee vooral een smeuïg boek. Het moet voor Lanoye heerlijk zijn geweest om zo los te gaan, met de grove kwast zijn lekker vette zinnen neer te smijten en de ongelukkige Tonys de wereld over te sturen. Ik geloof niet dat hij echt het achterste van zijn tong heeft laten zien, maar dat is ook geen ramp. Vermaak lijkt Lanoye’s doel, lekker literair vermaak en dat is aan hem wel besteed.

16 April 2014

Prometheus, 2013
300 pagina's




Comments
 

reading now


Categories