Best wishes for 2015 everyone!
In the past year I was happy to read some wonderful, inspiring, surprising, playful, entertaining, fascinating and otherwise exciting books. Let's have a look at them.

In 2014 I continued my discoveries of the year before by reading new books by Patrick Leigh Fermor and Valeria Luiselli. I followed Leigh Fermor's journey on foot through Europe with the second book of his travels and continued my fascination with Luiselli through her novel De gewichtlozen.
Frank Westerman has become a steady name on my reading lists these last years. Stikvallei is already the 4th book I've read by him and he hasn't disappointed me so far.
Further, I finally found the mojo to pick up Truman Capote's In cold blood. It took my quite a few years to do so, but I'm glad I did. A great classic and it set me on track to discover another classic, To kill a mockingbird. That one I enjoyed even more.
New discoveries in 2014 were Anna Seghers, Kate Atkinson, Sten Nadolny and Olivia Manning. Anna Seghers made such an impression with Het zevende kruis that I'm now reading her second masterpiece, Transit. More on that one soon.
Kate Atkinson really was a delight. Such a catchy good read and deep at the same time, perfect!
Sten Nadolny's De ontdekking van het langzame leven was a gift we all received from our boss. A delightful historical novel - written in the 1980's and recently translated into Dutch - about a man who is slower than most, but manages to get quite far in life. He becomes a successful captain in the navy and even leads expeditions to discover a way through the northern ice sea. Inspiring stuff.
My last big reading project of the year was The Balkan Trilogy by Olivia Manning. More than a thousand pages of highly detailed descriptions of Manning's stay in Romania and Greece during the Second World War. I admit to cursing this book on a number of times, but ultimately I loved to read it all. Perhaps I'll try the follow up The Levant Trilogy this year.

These are all ten of my favourites in 2014 - the order I've read them in:

Anna Seghers Het zevende kruis
Patrick Leigh Fermor
Between the woods and the water
Truman Capote In cold blood
Valeria Luiselli De gewichtlozen
Frank Westerman
Stikvallei
Kate Atkinson
Life after life
Sten Nadolny
De ontdekking van het langzame leven
Harper Lee
To kill a mockingbird
Olivia Manning
The Balkan Trilogy

In 2014 I published 33 reviews on Jacob de Zoet. Seven books read this year have remained unreviewed so far. I hope to catch up on some of them soon. At the very least Jaap Scholten's latest book Horizon City deserves a review. I quite liked it.

What else?
I started to read in German! I'm quite proud of this I have to say. I could already keep up a steady conversation in German, but I'd never read more than a few pages in a book. It feels very nice to discover a language in this way, just like I used to try my hand at English books for the first time many years ago.
I've read two German books in 2014 and I'm currently half way through a third one (Tschick). Another, with the delightful title Die Entdeckung der Currywurst, I picked up in Berlin last summer
. I hope to read that one sometime soon.

I had three interviews with authors in 2014, a new feature on Jacob de Zoet. My aim was to do a small Paris Review type of interview, to see who influences them, what books they enjoy reading and how they write. I plan to do more author interviews, so if you have any names to suggest or connections to make please let me know! Ideally they´re young, relatively unknown and nice to talk to...

I wish all of you a great reading year in 2015, with lots of books and hopefully some good ones too! As always do let me know if you have anything special to recommend me. Something old I've never heard of, a young author you're enthusiastic about or your all time favourite book which you couldn't find on this website. I look forward to reading them!

6 January 2015




















Comments

Als Los Angeles de stad van de engelen is, moet New York de stad van de spoken zijn. De gewichtlozen, het nieuwe boek van Valeria Luiselli, zou je een literaire spokenroman kunnen noemen. Met dien verstande dat het hier om literaire spoken gaat, de geesten van de vele schrijvers die ooit in New York gewoond hebben.

Een jonge redactice bij een kleine uitgeverij is op zoek naar verborgen literaire parels, vergeten schrijvers waar lezers van nu belangstelling voor zouden kunnen hebben. Ze stuit op een Mexicaanse dichter die in de jaren ’20 van de vorige eeuw naar New York kwam, geïnspireerd door beroemde Amerikaanse dichters als Ezra Pound, Emily Dickinson en William Carlos Williams. De redactrice raakt meer en meer door deze Mexicaanse dichter geobsedeerd. Ze voelt zijn aanwezigheid op een oude zolderkamer en ziet zijn gezicht in een langsrijdende metro.
De structuur van De gewichtlozen houdt gelijke tred met haar obsessie. Gaat het in het begin steevast over haar – zowel jong en zoekend als iets ouder, het schrijven combinerend met de zorg voor haar gezin – in de tweede helft van het boek verschuift het perspectief steeds meer naar hem. Een structuur als een zandloper.

Een zandloper is trouwens ook een mooie metafoor voor Luiselli’s manier van schrijven. Ze daagt je uit haar verhaal om te draaien, keer op keer, zodat je steeds wat anders ziet. Ga op zoek naar de vele verwijzingen (de leukste vond ik die over de excentrieke gebroeders Collyer waarover ik eerder las in Homer & Langley van E.L. Doctorow) en kijk over haar schouder mee terwijl zij het verhaal schrijft. Net als haar andere boek Valse papieren zit De gewichtlozen minitieus in elkaar, maar leest het tegelijkertijd losjes doordat het uit korte stukken bestaat.

Literatuur is niet alleen wat je leest, maar ook waaróver je leest bij deze schrijfster. Schrijvers uit het verleden vormen de voedingsbodem voor schrijvers van nu. Als je goed kijkt kun je soms een glimp van hun aanwezigheid opvangen. In de mensenmassa op een ondergronds perron bijvoorbeeld, zoals Ezra Pound ooit:

            The apparition of these faces in the crowd;
            Petals on a wet, black bough. (p. 26)

30 April 2014

 

Uitgeverij Karaat, 2014
Oorspronkelijke titel Los ingrávidos, 2011
Vertaald uit het Spaans door Merijn Verhulst
189 pagina's








Comments

Dit boek speelt met me. Ik kan er geen vat op krijgen. Daar begint het al mee, waar komt die neiging vandaan dingen in hokjes te stoppen, te verklaren: reisboek, autobiografie, essaybundel, of toch een roman? Vanaf het begin had ik geen rust. Valeria Luiselli, een jonge Mexicaanse schrijfster, is op allerlei plekken ter wereld en schrijft daarover. Sommige plekken die ik ken – Venetië, New York – andere die ik niet ken – Mexico-Stad, Mumbai. Ze opent in Venetië, op zoek naar Joseph Brodsky en diens graf. Brodsky opent vervolgens de deur naar Luiselli’s mijmeringen; over andere beroemde schrijvers op die begraafplaats in Venetië en, door ook hen te citeren, nieuwe mijmeringen over slenteren door steden, zoals vele schrijvers dat voor haar deden (onlangs nog Teju Cole); over het schrijven zelf en de drang geliefde boeken te herlezen, wat herinneringen in gang zet over de plek waar je een boek voor het eerst las.
Luiselli schrijft associatief, maar haar boek leest ook associatief. Via de vele citaten en verwijzingen (te veel om te tellen!) droomde ik zelf ook weg. Valse papieren is zo opgebouwd dat je steeds weer heen en weer bladert; waar bevinden we ons nu, welke schrijver was het ook al weer die daar iets over gezegd had. Valeria Luiselli lezen is aanstrepen (in tijden niet meer zoveel aangestreept), wegdromen, terugbladeren; steeds opnieuw. Valse papieren staat vol prikkelend proza. Een boek waar ik zeker nog vaker naar zal terugkeren. Tot slot nog dit citaat, over slenteren per fiets: ‘Alleen wie de wereld vanaf een fiets beziet, kan verkondigen een extravagant-romantische slenterziel te bezitten’ (p. 53).

10 April 2013

Uitgeverij Karaat, 2012
Oorspronkelijke titel Papeles falsos, 2010
Vertaald uit het Spaans door Merijn Verhulst




Comments
 

reading now


Categories