Erich Maria Remarque - Van het westelijk front geen nieuws

Na Stefan Brijs, Pat Barker en Koen Koch moest dit de climax worden van mijn korte hausse aan WO I boeken. En dat werd het ook. Het is misschien wel het bekendste WO I boek dat ooit is geschreven en terecht ook, denk ik. Eigenlijk niks dan lof: gruwelijke scènes en kinderlijke frivoliteit achter het front wisselen elkaar haast willekeurig af, met daartussenin veel bespiegelingen over het hoe en waarom van dat alles. Dit werkt veel beter dan alleen maar die gruwelijkheden achter elkaar te zetten. Zo blijft het verrassend en schokkend wanneer er weer een bekende sneuvelt, hoewel dit van tevoren allang vaststond. Ik had ook een veel dikker boek verwacht, maar het was slechts 200 bladzijden; perfecte lengte wat mij betreft.
Het zet me wel tot denken dat ik ook een bepaalde manier erg kan genieten van oorlogsboeken. Net als bij Matterhorn moest ik bij dit boek soms huiveren van alle nutteloosheid, maar óók om het hoge actie-gehalte eraan. Volgens mij hetzelfde gevoel al dat wat thrillerlezers zoeken. Het bizarre is dat Remarque zoiets totaal niet voor ogen moet hebben gehad. Dat ik Remarque's anti-oorlog boodschap toch inzie lijkt me wél weer goed, maar ik moet ook toegeven dat ik al weer aan een volgend oorlogsboek denk (bijv. The yellow birds van Kevin Powers).
NB. Ik heb dit boek gelezen in de oude versie van mijn vader, wat de oorspronkelijke vertaling uit 1929 bleek te zijn. Heb nog aan de nieuwe vertaling van eind jaren '80 gedacht, maar vond dit juist wel geschikt. En het feit dat mijn vader deze editie al een paar maal vóór mij had gelezen gaf het ook wat extra waarde.

31 Oktober 2012

Erven J. Bijleveld, 1982
Oorspronkelijke titel Im Westen nichts Neues, 1929
Vertaald door Annie Salomons





Comments

Comment
Your name/nickname
Your website url
Email
content_comment_captcha
This is a required field
 

reading now


Categories