Esther Gerritsen - Dorst

Ik vind het lastig om over dit boek te schrijven. Na enkele zeer lovende recensies in de krant en enthousiaste aanbevelingen van collega's wilde ik Dorst ook graag lezen. Ik merkte dat Esther Gerritsen een hoge gunfactor heeft (geen mooi woord, maar het drukt wel goed uit wat ik wil zeggen), ook bij mijzelf. Gerritsen heeft al een paar eerdere boeken op haar naam staan, die ook goed ontvangen werden maar nog niet voor een grote doorbraak zorgden. Dorst zou dit wel kunnen doen.
Wat ik eigenlijk wil zeggen is: ik wilde dit boek graag heel goed vinden maar slaagde daar niet in. Halverwege het boek was er een moment dat ik het weg wilde leggen. Ik zag wel wat er goed aan was maar het deed me vrij weinig. Bovendien voelde ik wel zo'n beetje aankomen hoe het zou eindigen. Het pleit voor het boek dat ik het wel heb uitgelezen. Dorst staat vol met dialogen waarin ritme erg belangrijk is. Als ik in dit ritme meeging vloog ik erdoorheen, met plezier. Alleen tijdens de meer psychologische stukken tussenin haakte ik soms af. Omdat je hierin óf in het hoofd van de moeder óf in het hoofd van de dochter zit, zou het ook kunnen dat dit voor vrouwelijke lezers beter werkt. Enkele dingen die me wel zijn bijgebleven: de hilarische scène in het chinese restaurant, het beeld van de voortkruipende moeder die haar dochter opsluit in haar kamer en het terugkerende 'dag vis', 'dag viswijf'. Mijn conclusie bij Esther Gerritsen is dus eigenlijk: actie en dialoog prima, gepsychologiseer minder. Misschien zou ik eens een toneelstuk van haar moeten lezen.

5 November 2012

De Geus, 2012


Comments

Comment
Your name/nickname
Your website url
Email
content_comment_captcha
This is a required field
 

reading now


Categories