Mircea Cărtărescu - De wetenden

Dit is een boek dat Michaël Zeeman zou hebben bejubeld. Een boek over verleden en herinnering. Persoonlijke herinneringen in eerste instantie, maar later meer en meer gedeelde herinneringen die uiteindelijk alles in zich bevatten: de hoofdpersoon, zijn familie, zijn land, de wereld. Hierdoor is De Wetenden bovenal een oneindig boek, een eindeloos Droste-effect. Het begint eenvoudig genoeg, met de jonge schrijver Mircea die uitkijkt over het nachtelijke Boekarest. Maar al gauw val je via zijn mijmeringen door het ene gat na het andere, steeds dieper zijn herinneringen in. Dat het daarbij juist om dat vallen gaat en niet om de landing lijkt de enige logische conclusie die je uit dit boek kunt trekken. Zoek vooral niet naar de antwoorden, maar geniet van de vele mooie beelden en groteske visioenen die Cărtărescu je voorschotelt. En bedenk daarbij dat hij dit waanzinnige boek stiekem gewoon in de Watergraafsmeer schreef, tijdens zijn verblijf als gastdocent aan de UvA (zie interview in de Volkskrant 12 juni). “Uit de glinstering van de straal, niet langer dan een nanoseconde, was zo plotseling de stad Amsterdam verschenen, met elk van zijn vierduizend Vlaamse huizen, waarvan de statige gevels weerspiegeld werden in de grachten, die net als de kanalen van het binnenoor een halve cirkel vormden” (p. 439). En dan nu voor een verfrissende duik in het zwembad.

18 Juni 2010

De Bezige Bij, 2010
Oorspronkelijke titel Orbitor. Aripa Stângă, 2007
Vertaald uit het Roemeens door Jan Willem Bos

(citește în română)

Comments

Comment
Your name/nickname
Your website url
Email
content_comment_captcha
This is a required field
 

reading now


Categories