Stefan Popa - Verdwenen grenzen

Een jong stel vlucht uit Roemenië en zoekt het geluk in West-Europa. Het zijn de jaren ’80 van de vorige eeuw, Roemenië zucht onder Nicolae en Elena Ceauşescu. Het communisme zou nog maar een paar jaar standhouden, maar op dat moment lijkt er geen einde te komen aan de doffe, grijze ellende. Remus en Florica doen iets wat absoluut niet mag: ze worden verliefd. Zij is een zigeunerin, een Rroma, en hij niet. Vermenging tussen Roemenen en Rroma bestond niet, kon niet, mocht niet. Florica en Remus ondervinden dit gauw genoeg. Ze moeten vluchten, weg uit het communistische Roemenië en richting het vrije Westen. Voor Florica betekent dit dat haar familie haar voorgoed zal verstoten. Maar veel geluk en een beetje wijsheid komen ze in de trein naar Triëst terecht; Italië lonkt en daarmee de vrijheid.

Dan kantelt het verhaal. Nog een half boek te gaan en opeens zijn we meer dan tien jaar verder. Er volgen belevenissen in Italië, Spanje en zelfs in Nederland, maar ik lijk de boot ergens te hebben gemist. De jonge auteur Stefan Popa wil in dit gedeelte van het boek nog van alles vertellen en lijkt de controle over zijn verhaal wat te verliezen. Voor een debutant in de Nederlandse letteren vind ik het bewonderenswaardig om te willen openen met een groots en meeslepend boek, maar daarvoor had de eerste helft van Verdwenen grenzen al volstaan. Het gedeelte in Roemenië en de vlucht daarvandaan vond ik interessant en zeer onderhoudend, al zou iemand die zelf uit Roemenië komt dit wat uitgekauwd kunnen vinden. Het tweede deel van het boek werkt bevreemdend en roept voornamelijk vragen op. Hoewel de hoofdstukken in Nederland soms erg vermakelijk zijn was ik mijn eerdere leesplezier hier kwijt. Aan het eind slaat Popa weer een bruggetje richting Roemenië, maar dat blijft wat vaag.

Ik denk dat we er een originele verteller bij hebben in Nederland (ik zeg verteller, omdat het Popa meer om inhoud dan om stijl lijkt te doen), iemand die wat anders te bieden heeft dan intellectueel navelstaren in het Amsterdamse. Als Stefan Popa de kunst van het weglaten wat meer in de vingers krijgt hebben we aan hem een hele goeie.

24 Maart 2014

Uitgeverij Link, 2014
454 pagina's



Comments

Comment
Your name/nickname
Your website url
Email
content_comment_captcha
This is a required field
 

reading now


Categories