Valeria Luiselli - De gewichtlozen

Als Los Angeles de stad van de engelen is, moet New York de stad van de spoken zijn. De gewichtlozen, het nieuwe boek van Valeria Luiselli, zou je een literaire spokenroman kunnen noemen. Met dien verstande dat het hier om literaire spoken gaat, de geesten van de vele schrijvers die ooit in New York gewoond hebben.

Een jonge redactice bij een kleine uitgeverij is op zoek naar verborgen literaire parels, vergeten schrijvers waar lezers van nu belangstelling voor zouden kunnen hebben. Ze stuit op een Mexicaanse dichter die in de jaren ’20 van de vorige eeuw naar New York kwam, geïnspireerd door beroemde Amerikaanse dichters als Ezra Pound, Emily Dickinson en William Carlos Williams. De redactrice raakt meer en meer door deze Mexicaanse dichter geobsedeerd. Ze voelt zijn aanwezigheid op een oude zolderkamer en ziet zijn gezicht in een langsrijdende metro.
De structuur van De gewichtlozen houdt gelijke tred met haar obsessie. Gaat het in het begin steevast over haar – zowel jong en zoekend als iets ouder, het schrijven combinerend met de zorg voor haar gezin – in de tweede helft van het boek verschuift het perspectief steeds meer naar hem. Een structuur als een zandloper.

Een zandloper is trouwens ook een mooie metafoor voor Luiselli’s manier van schrijven. Ze daagt je uit haar verhaal om te draaien, keer op keer, zodat je steeds wat anders ziet. Ga op zoek naar de vele verwijzingen (de leukste vond ik die over de excentrieke gebroeders Collyer waarover ik eerder las in Homer & Langley van E.L. Doctorow) en kijk over haar schouder mee terwijl zij het verhaal schrijft. Net als haar andere boek Valse papieren zit De gewichtlozen minitieus in elkaar, maar leest het tegelijkertijd losjes doordat het uit korte stukken bestaat.

Literatuur is niet alleen wat je leest, maar ook waaróver je leest bij deze schrijfster. Schrijvers uit het verleden vormen de voedingsbodem voor schrijvers van nu. Als je goed kijkt kun je soms een glimp van hun aanwezigheid opvangen. In de mensenmassa op een ondergronds perron bijvoorbeeld, zoals Ezra Pound ooit:

            The apparition of these faces in the crowd;
            Petals on a wet, black bough. (p. 26)

30 April 2014

 

Uitgeverij Karaat, 2014
Oorspronkelijke titel Los ingrávidos, 2011
Vertaald uit het Spaans door Merijn Verhulst
189 pagina's








Comments

Comment
Your name/nickname
Your website url
Email
content_comment_captcha
This is a required field
 

reading now


Categories