Thomas Heerma van Voss - De derde persoon

Zou Thomas Heerma van Voss zich volledig hebben gegeven toen hij deze verhalen schreef? Dat vroeg ik me af bij De derde persoon, zijn nieuwe verhalenbundel. Het zit erin, dat voel je, het lijkt er alleen niet altijd uit te komen bij hem.

Volgens mij draait het om empathie; empathie en nieuwsgierigheid. Doet een personage iets met je? Wil je graag weten hoe het hem of haar zal vergaan in de loop van het verhaal, of niet? In de beste verhalen in De derde persoon slaagt Heerma van Voss hierin. Hij raakt een snaar, hij wekt emotie op. Sommige lezers zouden zelfs een traantje weg kunnen pinken; het zit erin. Het is mooi als een verhaal zoiets kan oproepen.

Een verhalenbundel lezen is eigenlijk een zoektocht, een zoektocht naar effect. Sommige verhalen hebben het niet – dat weet je – maar het gaat om dat ene verhaal dat het wél heeft. Het leuke is dat je dat van tevoren niet weet. Je zult dus alle verhalen moeten lezen om erachter te komen.

De derde persoon
is een boek voor nieuwsgierige lezers. Maak voor jezelf uit welk verhaal het jouwe is. Voor mij was dat “Ik ben hier niet opgegroeid”, over een afstandelijke vader en de liefde die zijn zoon desondanks voor hem voelt. In dit verhaal staan alle lichten op groen, het pakt vanaf de opening. Wie is die vader, wie is die zoon, wat hebben zij met elkaar? Hoe de schrijver uit zo'n kille relatie toch een aangrijpend einde weet te slepen vind ik knap.
Thomas Heerma van Voss kan het, dat blijkt. Soms zelfs erg goed. Hopelijk weet hij dat vast te houden.

20 November 2014

Thomas Rap, 2014
184 pagina's






Comments

Comment
Your name/nickname
Your website url
Email
content_comment_captcha
This is a required field
 

reading now


Categories